يكديگر مىپيوندند و با محبّت باهم ملاقات مىكنند و با پيمانه‌اى سيراب كننده عطش يكديگر را فرومىنشانند و پس از سيراب شدن ( از نزد يكديگر ) خارج مىشوند » ؛ ( يتواصلون بالولاية ، و يتلاقون بالمحبّة ، و يتساقون بكأس رويّة « 1 » و يصدرون بريّة « 2 » ) . امام عليه السّلام در بخش گذشته اشاره به جنبه‌هاى علمى اين علماى ربّانى فرمود و در اين بخش به جنبه‌هاى عملى آنها اشاره مىكند ؛ منظور از « تواصل بالولاية » شايد ولايت الهى و اولياء اللّه باشد كه اين گروه را به يكديگر پيوند داده ، يا ولايت به معناى دوستى و محبّت است كه قلوب آنها را به‌هم پيوسته است . جملهء « و يتلاقون بالمحبّة » اشاره به اين است كه اين محبّت قلبى را به هنگام ملاقات در فعل و قول خود آشكار مىكنند . جملهء سوم اشاره به اين است كه جلسات آنها كانون تبادل علوم و دانشهاست ؛ هريك ديگرى را از پيمانهء علم خويش سيراب مىكند ، همان‌گونه كه در جملهء چهارم آمده : « هنگامى كه از مجلس بر مىخيزند به قدر كافى از چشمه‌هاى علم سيراب شده‌اند » . آنگاه در بيان دو وصف ديگر مىافزايد : « شك و ترديد در آنها راه نمىيابد . و غيبت در وجودشان نفوذ نمىكند » ؛ ( لا تشوبهم الرّيبة ، و لا تسرع فيهم الغيبة ) . تعبير به « ريبه » ممكن است اشاره به اين باشد كه مبانى عقيدتى و ايمان آنها به قدرى محكم است كه هيچ‌گونه شك و ترديدى در آن راه نمىيابد و يا اشاره به اين است كه به قدرى زندگانى آنها صاف و پاك است كه هيچ‌كس دربارهء حسن نيّت و سنجيده بودن اعمال آنها ترديد نمىكند . جملهء « و لا تسرع فيهم الغيبة » شايد اشاره به اين باشد كه آنها آلوده به غيبت

--> ( 1 ) . « رويّة » صفت مشبّهه از ريشهء « رىّ » بر وزن « حىّ » گرفته شده و به معناى سيراب كننده است . ( 2 ) . « بريّة » تركيبى از باء جارّه و « ريّة » كه اسم مصدر است از همان ريشهء « رىّ » بر وزن « حىّ » به معناى سيراب بودن است .